Bystroń Henryk, ur. 1920 w Grigoriopolu (Mołdawia), W 1921 r. jego rodzina przeniosła się do Uszwi., prof. zw. dr hab. inż. czł. rzecz. PAN; specjalista w dziedzinie górnictwa; prof. Gł. Inst. Górnictwa w Katowicach; czł. PAN; prace dotyczące wentylacji kopalń i pożarów podziemnych.

Rodzice: Franciszek i Anastazja z d. Spodar. Małżonka: Halina Uherek. Dzieci: Urszula (1949), Maria (1955). Pradziadek Szymon (1828), powstaniec styczniowy.

Wyksztacenie: Gimnazjum im. J. Piłsudskiego w Brzesku (1937);  LO (human.) im. J. Piłsudskiego w Brzesku (1939);  studia AGH w Krakowie, Wydział Górniczy (1945-50), mgr inż. górn.(1950), dr AGH (1958), doc. (1959), dr hab. PŚl w Gliwicach (1969),  prof. nadzw. (1972),  prof. zw.(1980)

Praktyka zawodowa: 1948-53 Kopalnie Węgla Kamiennego Pokój (dawniej Wanda Lech) w Nowym Bytomiu i Chwałowice w Rybniku: praktykant, sztygar górniczy, kier.: Działu Wentylacji, Kopalnianej Stacji Ratownictwa Górniczego i Robót Górniczych, 1953-60 Kopalnia Doświadczalna Barbara GIG w Mikołowie: kier. Zakł. Wentylacji i Pożarów, 1961-1990 GIG w Katowicach: kier. Zakł. Wentylacji, Klimatyzacji i Pożarów/Aerologii Górniczej, od 1991-konsultant naukowy.

Zainteresowania naukowe: teoria ciągu naturalnego i teoria pola skalarnego potencjału aerodynamicznego, podejścia termodynamiczne i grawimetryczne ściśliwe do wentylacji kopalni podziemnej, metody wentylacyjne prewencji i likwidacji podziemnych pól pożarowych, metody obliczania rozpływu powietrza wentylacyjnego w wirtualnych/czynnych kopalniach podziemnych podczas ruchu i postoju stacji wentylatorowych, metody stabilizacji rozpływu powietrza w sieciach wentylacyjnych z uwzględnieniem prewencji wybuchów gazów w czasie pożarów podziemnych, ekonomiczność i bezpieczeństwo wentylacji czynnej/wirtualnej kopalni podziemnej podczas ruchu i postoju stacji wentylatorowej oparte na zapewnieniu stabilnych kierunków prądów powietrza w kopalni i stabilnej pracy stacji wentylatorowej/gł. ciągu naturalnego;

Dziaalność dydaktyczna: wypromowanie 64 inż. górników, 32 mgr. inż. górników, 13 doktorów i opiekun 4 habilitacji; 1 profesor; 1942-44 udział w tajnej aprowizacji ok. 20 profesorów PL i UJK realizowanej przez mgr. inż. F. Podgórskiego Kom. AK, tajne nauczanie, od 1954 udział w setkach akcji ratowniczych i przeciwpożarowych w kopalniach.

Patenty i publikacje: współautor: 13 patentów, 4 wzorów użytkowych i 8 projektów racjonalizatorskich, autor ponad 200 publikacji

Odznaczenia: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski, Oficerski, Komandorski i Komandorski z Gwiazdą OOP, Nagroda Państwowa ind. III i zesp. II st., Nagroda Komitetu Nauki i Techniki, Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Nagroda Rektora PWr.

Członkowstwo w organizacjach: Związek Zawodowy Górników w Polsce, Stow. Wychowanków AGH w Krakowie, SITG.

Działalność zawodowa: 1957-60 Instytut Mechaniki Górotworu PAN w Krakowie: adiunkt, 1961-69 Politechnika Śląska Wydz. Górn.: wykładowca aerologii górniczej, 1970-77, 1986-91 Politechnika Wrocławska, Inst. Górnictwa: kierownik zakładu/wykładowca aerologii górniczej, 1985 Fakultet Górniczo-Geologiczny w Tuzli-Studium Podyplomowe: wykłady nt. podstawowe zagadnienia termodynamiki wentylacji kopalń podziemnych, od 1954 czł. wielu komisji przy Min. Górnictwa, Wyższym Urzędzie Górniczym i KWK, 1975-83 czł. Komisji Nagród Państwowych, 1977-95 przew. Komisji Górniczej i od 1977 przew. jej Sekcji Aerologii Górniczej Oddz. PAN w Katowicach, 1986-98 z-ca przew./wiceprezes Oddz. PAN w Katowicach, 1979-94 z-ca przew. Międzynar. Biura Górniczej Fizyki Cieplnej w Kijowie przy Światowych Kongresach Górniczych, 1973-76 i 1979-87 CKK ds. KN przy prezesie Rady Ministrów, 1976 czł. korespondent PAN, 1991 czł. rzeczywisty PAN.

Hobby: aktywny wypoczynek na łonie natury, filozofia.

10 marzec 2008 r.

Zmarł 6 kwietnia 2013 r.